21-22 Ocak tarihinde Bursa-Uludağ’da Balıkesir Dağcılık Kulübü düzenlemiş olduğu kamplı kış eğitimi.
21 Ocak cumartesi sabahı saat 08.00 de Uludağ minibüsleriyle Oteller Bölgesine ulaştım. Burada Balıkesir’den yola çıkmış olan 6 kişilik Baldak ekibiyle buluştum. Hemen hazırlıkları tamamlayıp saat 09.00 da yürüyüşe başladık. Hava çok kütüydü. Uludağ’ın meşhur sisi ve çok güçlü bir fırtına vardı. Ancak tırmanışımız ne olursa olsun gerçekleşecekti. Kayak pistinin bayraklarını takip ederek kar çukuruna ulaşmaya çalışıyorduk. Tipi de tırmanmak oldukça zor, iş spordan çıkıp sadece doğa şartlarına karşı mücadeleye dayanıyor. Zaman zaman sertleşen tipi 7 kişilik ekibin durmasına hatta savrulmasına neden oluyordu. Zamanla gurupta kopmalar yaşandı. Artçımız rahatsızlığı nedeniyle zorlanıyordu ve gerçek performansını gösteremiyordu. Tecrübeli bir dağcı olmasından ve yolu biliyor olmasından dolayı biz yolumuza devam ediyorduk. Saat 3 gibi telesiyej istasyonuna ulaştık. Burada ekibin toplanması için bir yarım saat, 45 dakika mola verdik. Mola sırasında hareket etmediğimizden üşümeye başlamıştık. Şiddetli tipiden korunmak için istasyon binasının arkasına geçip beklemeye koyulduk. Bu sırada da kamp alanımızı belirmeye çalışıyorduk en mantıklısı geceyi burada geçirmekti. Bizde öyle yaptık. Ekip toplandığında hemen kamp alanın yerini kar küreklerimizle açtık ve çadırlarımızı kurduk. O havada çadır kurmak gerçekten çok zor bir iş. Tek başına yapmanın imkânı yok. Yardımlaşarak 5 çadırı da kısa zamanda kurduk. Hem tırmanmanın hem de fırtınanın verdiği yorgunluğu çadırın içinde sıcacık salep içerek atmanın keyfini hiçbir kelime anlatamaz sanırım. Birazcık rahatlama çok iyi gelmişti. Zira hava şartları gereği tırmanışa çok iyi konsantre olmuştum. Gece boyu fırtına dinmedi sıcaklık -20 dereceye kadar düşmüştü. Sabah 08.30 da uyandım. Çadırın içinde ne varsa donmuştum. En kötüsü de bagajda bıraktığım ayakkabılarımın donmasıydı. Tecrübesizliğimin kurbanı olmuştum. Ayakkabıları giymek için en az 15 dakika uğraştım. Giydiğimde ise ayaklarımda donmaya başladı, hiç bir şey hissetmiyordum ve bu ayaklarla zirve yapmanın imkânı yoktu. 9 saatlik bir yürüyüşü kaldıramazlardı. Ekipten üç kişi bir büyük zirve birde küçük zirve için yola koyuldu. Ben dâhil 4 kişi ise oteller bölgesine inip kış eğitimi yapmaya karar verdik. 2000 küsur metreden zirve yapamadan dönmenin hayal kırıklığını yaşıyordum. Ama olsun bu da güzel bir deneyim oldu benim için. Aşağı indikten sonra buz üzerinde düşme eğitimi, kazma kullanarak sert ve yumuşak karda yürüme tekniklerini ile kramponun nasıl kullanılması gerektiği Baldak Başkanı Ali Yılmaz tarafından uygulamalı olarak gösterildi. Çok faydalı bir eğitim oldu. Yukarda da işler yolunda gidiyordu. Büyük zirve yapmayı planlayan Alper Oğuz 13.00 de büyük zirve yapmayı başarmıştı. Diğer ekip ise küçük zirve yapmıştı. Alper Oğuz’un ne zaman döneceği belirsizdi. İnkaya çınarına inip çay içerek onu beklemeye karar verdik Ben, Ayet Namlı ve Rıfat Köksal. 17.15 faaliyet bitirildi ve yukardakiler yanımıza gelmek için yola çıktılar.
Her şeyden önemlisi yaptığım ilk kış dağcılığıydı, ne yaşarsak yaşayalım tamamen yeni bir deneyim kazanacaktım ve öyle de oldu. Fırtınalı bir havada 2000 metreye kadar tırmanmış olmak, görüş mesafesinin 2,3 metre olduğunu bir durumda tırmanmaya devam etmek ve aşırı soğuğa karşı mücadele etmek, bunların verdiği hazzı ilk kez tatma fırsatı bulmuştum. -20 derecede çadırın içinde dahi olsam başıma nelerin gelebileceğini öğrendim. İyi ve güzel bir faaliyetti.
Ancak gözüm kesinlikle zirvede kaldı...
